หลังจากที่เมื่อวานนี้โดนนังอาจารย์นุช ลากตัวเข้าห้องปกครอง
ฉัน* ก็เก็บกดเป็นอย่างมาก .. ถ้าฆ่าคนแล้วไม่ผิดกฎหมาย
ก็คงทำไปแล้ว!!

หลายมุมมองที่มีให้อาจารย์ท่านนี้ มีแต่แย่ลบ .. ยังหาข้อดีไม่ได้เลย
(จำใจเขียนว่า"ท่าน" แต่ฉัน*ไม่กล้าออกเสียงคำๆนี้กะชื่อมันหรอก)

1. อาจารย์หน้าไหว้หลังหลอก ...

ต่อหน้า ผอ. หรือผู้ใหญ่ หล่อน*จะทำตัวเป็นนางฟ้า ชมโน้นชมนี่เรียกร้องความสนใจ เหมือนกำลังเลียขา ผอ. ต่อหน้านักเรียน เห็นแล้วขยะแขยงลูกตาจริงๆแต่เมื่อใดที่ห่างไกลจากผู้ใหญ่หน่อย หล่อน*เป็นต้องด่าตั้งแต่ชั่วโคตรถึงรุ่นลูกในอนาคต

2. ก้าวก่ายหน้าที่คนอื่น แล้วมาบ่นกับนร.ว่า"สอนไม่ทัน"

ถึงแม้จะเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองก็จริง แต่หน้าที่ของหล่อนคือควบคุมความประพฤตินักเรียนสายชั้นม.5 ส่วนสายชั้นอื่นๆ เป็นหน้าที่ของอาจารย์ท่านอื่นไป .. แต่หล่อน* ไม่สนหรอกค่ะ เสนอหน้าได้ทุกเรื่อง แล้วมาบ่นว่า เหนื่อย

อาจารย์ขา .. ไม่มีใครขอร้องให้ทำเลยนะค่ะ อยากทำเองก็อย่าบ่นสิ สมองหนูนะ ไม่มีที่ว่างพอจะมาฟังเสียงที่ออกมาจากปากอาจารย์หรอกค่ะ .. ฟังแล้วเหมือนมลพิษทางหู .. มันคันค่ะ

3. ไม่ยุติธรรม ... LOSER

เพราะอะไรเราถึงรู้ว่าอาจารย์ไม่ยุติธรรมหรอ? ก็มันหลุดออกมาจากปากของหล่อน*เองนะสิ หล่อน*เป็นอาจารย์สอนวิชาชีวะของโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งในภาคใต้ สอนสายชั้นม.5 .. และหล่อน* ก็เป็นอาจารย์คู่แค้นมากับพวกฉัน* ตั้งแต่ปีที่แล้ว เหตุการณ์นี้มันไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวฉัน*จังๆหรอก แต่นังนุช* มันฝากน้องรหัสมาบอก

จำลองเหตุการณ์จากที่น้องรหัสเล่าให้ฟัง:

นังนุช : อทิตยา! ทำไมผมเธอนะ ดูไม่ได้เลยห๊า ซอยผมอีกต่างหาก ไม่ผิดเล้ย กับไอ้พวกเพื่อนเธอปีที่แล้ว

อทิตยา : ขอโทษค่ะ

นังนุช : ไอพวก กรรมการนักเรียน รุ่นพวกเธอน่ะ .. ตอนรับหน้าที่ก็ทำตัว ตัดผม แต่งกายถูกระเบียบกันเรียบร้อยนะ แต่พอพ้นตำแหน่งได้วันเดียว ก็ออกทำตัวกันเหมือน ...(เซนเซอร์)... ไม่ได้เรื่องกันซักคน

อทิตยา : (เงียบ .. เพราะเถียงอะไรไม่ได้ ขืนเถียงก็โดนด่า)

นังนุช : แล้วรู้ไหม ยัยพูนสุข*นะ ที่มันได้เกรด 3 คนเดียวทั้งห้อง ก็เพราะมันซอยผมนั่นแหละ .. ช๊านหมั่นไส้มัน อยากสวยดีนัก --- เออ .. ฝากไปบอกมันด้วยน่ะ ว่าที่ได้ 3 ก็เพราะผมมันเองนั่นแหละ

(อ้าว..อ้ายสาดด อย่าให้เรื่องไปถึง ผอ. น่ะ เมิงเสร็จแน่)

อทิตยา : อาจารย์ค่ะ แต่ปีที่แล้ว พูนสุขไม่ได้ซอยผมเลยนะค่ะ

นังนุช : แต่มันก็ "เคย" ซอยไม่ใช่หรอ?

เราได้ฟังครั้งแรก ก็แทบไม่เชื่อว่ามันจะหลุดออกมาจากอวัยวะที่เรียกว่า"ปาก" แทบจะไม่เชื่อด้วยซ้ำว่า คนที่พูดได้รับการนับถือจากนักเรียนหลายๆคนว่าเป็น"อาจารย์" ...

แล้วอย่างนี้ ประเทศไทยจะเจริญได้ยังไง ..

อย่าลืมนะ --- ปลาเน่าตัวเดียว เหม็นกันทั้งตลาด*

ฉัน*ไม่ได้หมายความว่า "อาจารย์" ทุกท่านจะไม่ดี .. อาจารย์ดีๆมีเยอะแยะไป แต่ใช่ว่าจะหาได้ทั่วไป

ปล. ขออภัยอย่างสูง ถ้าคุณ*ทั้งหลายอ่านแล้วไม่พอใจ .. ข้อความที่เขียนข้างบนทั้งหมดนั้น เป็นความคิดถึงส่วนตัวที่มีต่ออาจารย์ท่านนึงเท่านั้น ไม่ได้ด่าอาจารย์ที่ดีหรอกค่ะ .. เอ๊ะ+ อย่าร้อนตัวไปสิค่ะ

WhenI am surfing the internet,I meet alot of people, they are so kind and warm hearted. I like to be friends with them. thepeople around me are also my friends.

In my daily life,IthinkI pay so much dependence on them,I will give them whatI have if they need, especially when they conquer some problems,I will give him/her a hand. That is my presure.

But whenI meet something unexpected,I thinkI am really in hot water. Iturn to somebody for help. and she told me thatI should rethink the attitudes toward things.

MaybeI should split the friends into several groups like :

- The group that consists of the personsI can really believe in.
- The group thatI can pay attention to.
- The groupI should abandon after meeting or talking with them.

Actually,I do not want to do that, there are many reasons whyI need friends. e.g : because of my dependence, I do not know, maybe there are no reasons whyI want to be friend with somebody

what shouldI do ?

Well, yesterday, we talked about the topice. AndI gave my own opinion, maybe in some extent,I just want to release myself. There aresomething in my deep heart, andI have never told anybody.

But last night,I did it, andI find it is so comfortable.

Thank you so much,

your dear friend,
grinchie

๙ กันยายน ๒๕๔๘

เมื่อคืนนอนดึกมากๆ เพราะมัวแต่เป็นห่วงคนๆนึง
ทั้งๆที่สัญญาว่าจะโทรมาหากัน

แต่คนๆนั้นกลับลืมโทรศัพท์ไว้บนรถของน้อง
แล้วจบลงด้วยการไม่โทรหาฉัน*เลย

ฉัน*ก็ไม่สบายใจสิ .. เขาบอกว่าจะโทรมา
แต่เที่ยงคืนแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แวว

ลองหยิบโทรศัพท์ขี้นมา แล้วกดเบอร์เขา
ปรากฎว่า

"the number you're dailing can not be reach, please try again"

ฉัน*ก็เลยส่ง sms ไปว่า "กลับบ้านแล้ว ก็โทรหาหน่อยนะ"
แต่ก็ไม่มีวี่แววเลยแม้แต่นิดเดียว

จากนั้นฉันก็เริ่มคิดมากสิ
หลังจากลองโทรใหม่แต่ก็ไม่ติดเลย

เป็นห่วงสารพัดว่าเขาจะมีปัญหาอะไรรึป่าว
พยายามโทรติดต่อเขาตั้งแต่ 5 ทุ่มครึ่งจนถึงตี 2

แต่ก็ไม่มีการตอบกลับมาแม้แต่นิดเดียวเลย

ถึงตอนนี้ บางคนอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกหรอก
เข้าขั้นเครียดจนนอนไม่หลับ เป็นห่วงเขาสารพัด

รอจนเช้า .. เขาก็ไม่โทรมาเลย

จนในที่สุด ฉัน*ต้องเป็นฝ่ายโทรไปหาเขาอีกครั้ง
พอได้ยินเสียงจากปลายทาง

ฉัน*น้ำตาไหลมาโดยไม่รู้ตัวเลยล่ะ
มันรู้สึกเหมือนปลดปล่อยอะไรซักอย่างนะ

รู้สึกดีขึ้นหน่อย อาการหิวก็ตามมา ..
กินซะจนแม่บ้านงงเลยล่ะ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -